Monday, September 27, 2010

Besant Nagar Beach

It was already 6'O clock in the evening and the sky was pretty clear with Venus shining silverish.  It was not dark yet.Thats when we decided to start towards ECR and hang around in some lonely beach watching the full moon casting its light on the high tidal sea.... like paving a road built of light on the sea water leading to Burma or Indonesia...

ECR, my best hangout in Chennai, with all its scenic resorts, beach following us all the way, churches here and there, forests... Ill head on to this place whenever I have no one whom I can talk to. I would like to add to my loneliness, whenever I feel lonely (I dont know why). There will be all couples speeding thru from Mahabalipuram towards chennai which again makes me feel lonely. But still I love to go to this place in the evenings and to watch the people of different kinds, kids, lovers, middle-aged couples and play the silent observor.

This sunday evening, when we started, we thought of taking our friend who lives at Nungambakkam. He came there and we four assembled near American embassy. It was 6.30 then. It was when two peppy girls crossed us in a girly vehicle. We having two bikes decided to play some game and worked out a plan. As per the plan, we decided to take our two bikes one on each side of those girls and start conversing with each other.  As usual they did not pay any attention and as usual we didnt care.

From there we went to Lattice Bridge Road and thence to Adyar. Just when we entered Adyar, it struck me that we are passing thru an area which I always wanted to visit ever since I read a blog on the net. It was theosophical society and the eerie Blue cross road. I decided that we are visiting that place tonight. I wanted some adrealine in my streams since it was a long time having any adventure.

We spent some time in the beach. Karthi and Dass had fish fries at the famous shop in that beach. Beach was unusually crowded this Sunday.  I was reading the map on Karthi's newly bought X-peria X10, and fixed the destination as Blue cross road in the GPS. The blue line indicating the route which we should take was very small and I realised that we were very near to the place. Having come this distance, I didnt want to miss the thrill.  Once we started towards the destination, my friends started warning me. Coming to IVth main road, we were about to take right and there we found traffic cops targeting youths. It was 27th day of the month and we didnt want to take any risk. Took the left there and went thru some distance and took a roundabout road to the blue cross road.

The triangular mark indicated that we are very close and just then Karthi screamed, "Hey look at this". We were taken aback when we saw the small lane which started abrubtly from the main road. I had had great interests in spooky, eerie and haunted places since my childhood. Wanted to find some treasures or go thru some adventures just like Tom Sawyer of Mark Twain. But it never happened. Neither did I stop trying every single chance to encounter an adventure. There was this need for challenge in me right from birth, or even before.

That lane was dark from the very beginning. Standing at the entrance of the lane all we could see was a sharp right turn some 30 feet down. We didnt know what lies after the turn. It was 10 'O clock by then. We could not spot any humans in that 30 feet stretch. After hesitation for a fraction of second, we rode thru the lane. When we took right, we could see walls on either side, a narrow dark lane which promised mysteries. We slowly went pass the trees and hanging branches enjoying that eerie silence. I was wonderstruck how this road could be so lifeless amidst the busy city. I recorded almost everything I saw there in my Eye-cam, just to rewind back during the night back at my room, wrapping myself in cozy blankets. Exactly half-way thru the lane came a tiny temple, probably for some Goddess. Then we came out from the other side. Still I wanted to take another round but I know my friends would not agree. So I silently headed on towards Kodambakkam.

In all, it was an interesting evening hangout.

Saturday, September 4, 2010


கார்காலம் என்றுமே அழகு தான். இந்த எளிய தொடக்கத்தை மழை விரும்பிகள் விரும்ப மாட்டார்கள் என்பதை நான் அறிந்திருக்கிறேன். ஆனாலும் மழையின் அழகு புலவர்களின் திறனையே வற்ற வைத்திருக்கிறது. நான் புலவன் அல்லவே.
தமிழ் நாட்டில் நிலங்களை ஐவகையாக பிரித்திருந்தனர். குறுஞ்சி முல்லை மருதம் நெய்தல் பாலை. இந்த ஐவகை நிலங்களும் பண்டை தமிழகத்தில் கார் காலத்தில் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று ஒரு நாள் விட்டத்தை பார்த்தபடி எண்ணியிருந்தேன். பண்டை தமிழனின் மூளைக்குள் குடிபுகுந்து அவனுடைய கண் ஜன்னல்களில் வாயிலாக பண்டை தமிழகத்தை எட்டி பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. அப்பொழுதும் வெளியில் மழை கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. திருக்கோவிலூரில் உள்ள என் வீட்டின் பெட்ரூமில் அமர்ந்து கொண்டு, சூடான காபியை குடித்துகொண்டே என் கற்பனை குதிரையை காலச்சக்கரத்தில் பின்னோக்கி ஒடச்செய்தேன். மூளைக்குள்ளிருக்கும் எந்த பொருளுக்குமே விதிகள் இல்லையே. குதிரை பெரிதாக சிரமப்படவில்லை.

இடம் : கொல்லி மலைச்சாரல்
காலம்: கார்
நேரம்:  வைகறை

அப்பொழுதே விட்டிருந்த மழையின் தாக்கம் இன்னும் அந்த மலைகளில் காணப்பட்டன. மரங்களில் ஈரம் இன்னும் உலரவில்லை. பறந்து விரிந்த அந்த ஆலமரத்தின் இலைகள் இன்னும் மழை நீரை சொட்டவிட்டு கொண்டிருந்தன.

மழை காலங்களில் எல்லா உயிர்களும் தேடும் ஒரு பொருள், அடைக்கலம்.

மனிதன் தோன்றும் முன்னரே அந்த மலைகளில் ஆதிக்கம் செலுத்திய குரங்கினங்கள் மலைக்குகைகளில் தஞ்சம் புகுந்திருந்தன. குகைகளின் வெப்பமும் வெளியில் உள்ள மழையும் என்ன ஒரு இதமான கலவை அவைகளுக்கு. செழித்து வளர்ந்த மலைக்காடுகளில் உணவுக்கோர் பஞ்சமில்லை. மரங்களை சொந்தம் கொள்வோர் எவருமில்லை. இயற்கை அமைத்து தந்த அந்த வீடுகளில் தங்கள் வாழும் கடமையை நிவர்த்தி செய்ய தடைகளும் ஒன்றுமில்லை. எங்கும் இன்பமயம்.

மலைச்சாரலில் அந்த சிற்றூர் இன்னும் துயிலெழவில்லை. ஆதவன் புவியின் விளிம்பில் எட்டிப்பார்த்த பொழுது, மலையுலகம் சப்தமின்றி உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. அந்த உறக்கம், புணர்ச்சி இன்பத்தின் நீட்டிப்பு என்பதை ஆதவன் உணர்ந்திருந்தான் போலும். வழக்கத்திற்கு மாறாக மெல்ல உதிக்கலாணன். கதிரவனின் வெளிச்சம் படவே மெல்ல தேனீக்களின் ரீங்காரம் தொடங்கியது. காலை மணி அடித்தாற்போல மற்ற உயிர்கள் துயிலெழுந்து சோம்பல் முறித்தன. ஈரவாசதால் ஒரு புத்துணர்வு படலத்தை உலகக்கன்னியின் மீது போர்த்தினான் வருணன்.. வெட்கி தலை குனிந்தாள் அவள்... அந்த வெட்கத்தால் சிவப்பேறிய கன்னங்களை போல் இருந்தது இந்த குறிஞ்சி நிலப்பகுதி.

உயிரோட்டத்தின் மூலமே நீரோட்டம் தான்... அம்மலை உச்சியில் விழுந்து, பாறைகளில் மோதி தெறித்து, பல ஜீவாராசிகளின் உயிரை எழுப்பி, அவைகளின் சிற்றுடலின் தாகம் தனித்தது புதுமழை..
என்றோ விழுந்து மண்ணை போர்த்து  உறங்கி கொண்டிருந்த விதைகள், ஒரு நாள் மழை நீரில் ஊறியதால் சட்டென்று முளைத்து வானை பார்த்து வெகுளியை சிரித்தன..

நீருக்கு நிறமில்லை என்பது உண்மை தான்... ஆனால் மழைக்கு நிறமுண்டு...பச்சை... உயிரின் நிறமும் அதுவாகத்தான் இருக்கவேண்டும்...மொத்தமாய் உலகத்தையே நீராட்டும் மழைத்தாய் பச்சை ஆடை போட்டு அழகு பார்க்கிறாள்..

எங்கெங்கோ விழுந்து மண்ணுடன் கலந்து தழுவி ஓரிடத்தில் கூடி செந்நிற சிற்றோடையாக அந்த சிற்றூருக்குள் வந்தது புது நீர்.. குறமகளிர், புதிய நீர் தோய்ந்த ஈர மண்ணில் கால் வைத்ததால், தங்களின் தண்டுவடத்தில் பாய்ந்த சீதள மின்சாரத்தில் மேலும் மெருகேறி அழகு மிளிர்ந்த முகங்களுடன் தங்கள் தலைவனை துயில் எழுப்பினர்.

புதிய உலகம் கிடைத்த களிப்பின் மிகுதியை தத்தம் தலைவியருடன் ஜீரணித்து கொண்டிருந்தனர் குரவர்கள்.. இன்பத்தின் உச்சி எப்படி இருக்கும் என்பதை அறியத்தொடங்கினர் அவர்கள்.. தேனும் மலைக்கனிகளும் பலா மரங்களும் காத்துக்கொண்டிருந்தன அவர்களுக்கு விருந்தளிக்க.. இன்பம் என்னும் உலக உணர்விற்கு அப்பால் இருக்கும் விஷயங்களை சிந்திக்க வேண்டிய சூழ்நிலையை அமைத்து கொடுத்த மழைக்கு நன்றி தெரிவித்துக்கொண்டனர் சிந்தனையாளர்கள்... ஊர் என்று ஒன்று இருந்தால் அங்கு சிந்தனைகளும் இருக்கத்தான் வேண்டும்... ஊர்க்கோடியில் கட்டியிருந்த முருகன் கோவிலில் "இன்பத்திற்கு பின்?" என்ற கேள்விக்கு விடை தேடி சென்றார்கள்...
( குறிஞ்சி நிலம் புணர்தலும் புணர்தல் நிமித்தமும் என்ற உரிப்பொருளுக்கே உகந்தது.. அதனால் இன்பத்தை தலையான உணர்வாக வைத்து கற்பனை செய்து பார்த்தேன் )
குறிஞ்சி முற்றும்.